Medale PTChem
|
Medal im. Jędrzeja Śniadeckiego |
|
 |
|
|
prof. dr hab. inż. Kazimierz Darowicki Politechnika Gdańska Wydział Chemiczny |
|
|
Studia wyższe ukończyłem w czerwcu 1981 roku. W roku 1991, 27 listopada uzyskałem stopień naukowy doktora. Pracę habilitacyjną obroniłem 13 grudnia 1995 r. Natomiast tytuł profesora nauk technicznych uzyskałem 12 lipca 1999 r. Od roku 2025 jestem członkiem korespondentem PAN. Na Wydziale Chemicznym Politechniki Gdańskiej przeszedłem kolejne szczeble rozwoju zawodowego. Na stanowisko profesora zwyczajnego zostałem powołany 2001 r. Funkcję kierownika Katedry Elektrochemii, Korozji i Inżynierii Materiałowej pełniłem od 1996 do 2023 r. Przez dwie kadencje pełniłem funkcję prezesa Polskiego Stowarzyszenia Korozyjnego. Reprezentowałem Polskę w Światowej Radzie Korozji i w Europejskiej Federacji Korozyjnej. Przez wiele kadencji pracowałem w różnych zespołach Komitetu Badań Naukowych, Ministerstwa Nauki i Szkolnictwa Wyższego, Narodowego Centrum Badań i Rozwoju, Narodowego Centrum Nauki i Komitetu Ewaluacji Jednostek Naukowych. Specjalizuję w badaniach szumów elektrochemicznych, analizie harmonicznej i analizie czasowo-częstotliwościowej. Rozwijam problematykę nieliniowych pomiarów impedancyjnych i pomiarów impedancyjnych w warunkach niestacjonarnych. Podstawowym moim osiągnięciem jest opracowanie podstaw teoretycznych oraz wprowadzenie do praktyki pomiarowej Dynamicznej Elektrochemicznej Spektroskopii Impedancyjnej (DEIS). Jestem autorem lub współautorem ponad 270 publikacji skatalogowanych w bazie SCOPUS. Moja działalność ukierunkowana na praktyczne zastosowania, ogniskuje się wokół antykorozyjnej ochrony powłokowej, ochrony elektrochemicznej oraz monitorowania i diagnostyki korozyjnej. Moim osiągnięciem jest realizacja około 500 poważnych prac badawczych dla różnych firm i koncernów, takich jak: KGHM S.A., LOTOS S.A., ORLEN S.A., Police GRUPA AZOTY S.A., Rafineria Trzebinia S.A., TAURON S.A., Elektrownia Kozienice S.A., Elektrownia Bełchatów S.A., Elektrownia Rybnik S.A, Stocznia CRIST Gdynia S.A, Stocznia Remontowa S.A., NAFTOPORT, PERN „Przyjaźń S.A.”, Kompania Budowlana, Kompania Piwowarska (Browary: Tychy, Poznań, Białystok) i wielu innych. Szereg prac badawczych wykonałem dla kontrahentów zagranicznych takich jak Alcan Ltd. (Kanada), Keramchemie GmbH. (Niemcy), K&W GmbH. (Niemcy) czy MetPro Ltd. (Irlandia). Byłem promotorem w dwudziestu sześciu zakończonych przewodach doktorskich. Z mojej inicjatywy powstał w Politechnice Gdańskiej międzywydziałowy kierunek studiów „Inżynieria Materiałowa”. Zorganizowałem także kierunek studiów „Korozja” i współorganizowałem kierunek studiów „Technologie wodorowe i elektromobilność”. W wyniku mojego działania powstała Szkoła Doktorska Wdrożeniowa oraz Centrum Technologii Wodorowych Politechniki Gdańskiej. W ramach Centrum Morskich Technologii Militarnych PG (obecnie Centrum Technologii Bezpieczeństwa i Obronności) utworzyłem Zespół Ochrony Antykorozyjnej. Zorganizowałem studia podyplomowe „Zabezpieczenia Przeciwkorozyjne" We współpracy z Ministerstwem Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej utworzyłem kurs specjalistyczny: „Inspektor nadzoru powłok malarskich statków morskich”. Kurs ten uzyskał aprobaty towarzystw klasyfikacyjnych Det Norskie Veritas i Polskiego Rejestru Statków. We wspólpracy z Urzędem Dozoru Technicznego współorganizowałem kurs „Inspektor ochrony katodowej”.
|
|
|
|
|
|
Medal im. Stanisława Kostaneckiego |
|
|
|
prof. dr hab. inż. Łukasz Berlicki Politechnika Wrocławska Wydział Chemiczny |
|
Prof. Łukasz Berlicki ukończył studia magisterskie na kierunku chemia na Uniwersytecie Wrocławskim oraz na kierunku informatyka na Politechnice Wrocławskiej w roku 2000.
|
|
|
Medal im. Jana Harabaszewskiego |
|
|
|
|
dr Małgorzata Krzeczkowska, prof. UJ Uniwersytet Jagielloński Wydział Chemii |
|
|
Dr Małgorzata Krzeczkowska, prof. UJ, jest nauczycielką akademicką Wydziału Chemii Uniwersytetu Jagiellońskiego, związaną z Zakładem Dydaktyki Chemii UJ. Jest dydaktyczką chemii, popularyzatorką nauki, certyfikowaną tutorką naukową i rozwojową oraz autorką i współautorką publikacji naukowych, dydaktycznych i materiałów edukacyjnych. Jest absolwentką Wydziału Chemii Uniwersytetu Jagiellońskiego. Ukończyła studia chemiczne ze specjalnością metodyka nauczania chemii, a w 1998 roku uzyskała stopień doktora nauk chemicznych w specjalności chemia analityczna i kriogenika. Pracę zawodową rozpoczęła w Zespole Kriogeniki Zakładu Chemii Nieorganicznej Wydziału Chemii UJ. Od 1999 roku swoją aktywność naukową, dydaktyczną i organizacyjną konsekwentnie rozwija w Zakładzie Dydaktyki Chemii Wydziału Chemii UJ — kolejno jako asystent, starszy wykładowca, adiunkt, a od 1 sierpnia 2025 roku profesor uczelni. Równolegle zdobywała doświadczenie szkolne jako nauczycielka chemii w VI Liceum Ogólnokształcącym w Krakowie (uzyskując nagrody Dyrektora i Kuratora). Centralnym obszarem jej działalności jest dydaktyka chemii rozumiana jako przestrzeń łącząca wiedzę akademicką, praktykę szkolną, refleksję pedagogiczną i odpowiedzialność społeczną uczelni. W Zakładzie Dydaktyki Chemii UJ od wielu lat uczestniczy w kształceniu przyszłych nauczycieli chemii, projektuje pomoce dydaktyczne, rozwija nowoczesne formy pracy ze studentami oraz inicjuje działania wspierające popularyzację nauk przyrodniczych. Jej szczególne zainteresowania obejmują edukację formalną i nieformalną, rozwijanie umiejętności badawczych dzieci i młodzieży, ocenę jakości materiałów dydaktycznych oraz tworzenie sytuacji edukacyjnych sprzyjających samodzielnemu rozumowaniu naukowemu. W pracy ze studentami prowadziła i prowadzi zajęcia Jej zaangażowanie w jakość kształcenia obejmuje również pracę organizacyjną na rzecz Wydziału Chemii UJ. Od 2013 roku pełni funkcję Pełnomocnika Dziekana ds. ewaluacji jakości procesu kształcenia. Dorobek dr Małgorzaty Krzeczkowskiej, prof. UJ, wyrasta z konsekwentnego łączenia akademickiej dydaktyki chemii, doświadczenia szkolnego i popularyzacji nauki. Jej praca w Zakładzie Dydaktyki Chemii UJ ma szczególne znaczenie dla kształcenia kolejnych pokoleń nauczycieli chemii, rozwijania kultury jakości kształcenia oraz budowania relacji między uniwersytetem, szkołą i społecznym rozumieniem nauki. |
|
|
Medal im. Bogusławy i Włodzimierza Trzebiatowskich |
|
|
prof. dr hab. Zbigniew Hubicki Uniwersytet Marii Curie-Skłodowskiej Wydział Chemii |
|
Prof. dr hab. Zbigniew Hubicki urodził się 13 maja 1946 r. w Krakowie. W 1969 r. ukończył chemię na Uniwersytecie Marii Curie-Skłodowskiej w Lublinie, specjalizując się w chemii fizycznej. Z UMCS jest związany nieprzerwanie od 1969 r., gdzie przeszedł kolejne szczeble kariery akademickiej – od asystenta i adiunkta do profesora. Doktorat uzyskał w 1977 r., habilitację w 1990 r., a tytuł profesora w 2002 r. W latach 1998–2016 kierował Zakładem Chemii Nieorganicznej Wydziału Chemii UMCS. Jego zainteresowania obejmują chemię i technologię pierwiastków rzadkich, metody separacji związków nieorganicznych i organicznych, otrzymywanie substancji o wysokiej czystości, oczyszczanie ścieków przemysłowych oraz chemię środowiskową. Szczególne znaczenie mają badania nad wymianą jonową metali, w tym pierwiastków ziem rzadkich i metali szlachetnych. Wyniki badań znalazły zastosowanie m.in. w przemyśle chemicznym, akumulatorowym i galwanicznym. Dorobek Profesora obejmuje 221 publikacji z listy JCR, 6 książek dydaktycznych, 32 patenty i zgłoszenia patentowe oraz liczne opracowania dla przemysłu. Jego prace były cytowane ponad 7000 razy, a indeks Hirscha wynosi 37. Od 2019 r. znajduje się na liście The World’s Top 2% Scientists. Prof. Hubicki jest także cenionym dydaktykiem i wychowawcą młodych chemików. Wypromował 15 doktorów oraz około 400 magistrów i dyplomantów. Prowadził wykłady z chemii nieorganicznej dla studentów różnych specjalności. Wielokrotnie uczestniczył jako ekspert i recenzent w postępowaniach dotyczących stopni i tytułów naukowych. Zaangażowanie w pracę ze studentami znalazło wyraz w trzykrotnym wyróżnieniu dyplomem Homo Didacticus. Był również opiekunem Studenckiego Koła Naukowego „Bioaktywni”. Pełnił funkcję prodziekana Wydziału Chemii UMCS, a w latach 2014-2025 był prodziekanem Wydziału Zamiejscowego UMCS w Puławach. Był członkiem Senatu UMCS oraz licznych komisji. Przez prawie dwie dekady działał w Radzie Naukowej Instytutu Nowych Syntez Chemicznych w Puławach. Z jego inicjatywy powstało Ogólnopolskie Sympozjum „Nauka i Przemysł – Metody Spektroskopowe w Praktyce”, później przekształcone w międzynarodową konferencję „Science and Industry – Challenges and Opportunities”. Ważnym osiągnięciem praktycznym było współtworzenie m.in. technologii produkcji siarczanu(VI) niklu(II) dla przemysłu akumulatorowego i galwanicznego. Za działalność naukową, dydaktyczną i organizacyjną otrzymał m.in. Medal Komisji Edukacji Narodowej, Złoty Krzyż Zasługi, nagrody Rektora UMCS oraz nagrody Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego. Został także wyróżniony nagrodą NOT II stopnia za metodę oczyszczania siarczanu niklu oraz nagrodą MNiSW II stopnia za kompleksową metodę przeróbki mączki cyrkonowej. Jego dorobek łączy badania podstawowe z zastosowaniami praktycznymi, a działalność naukowa, dydaktyczna i organizacyjna przyczyniła się do rozwoju polskiej chemii stosowanej oraz kolejnych pokoleń chemików. |
|
|
Medal im. Jana Zawidzkiego |
|
|
prof. dr hab. Ewa Górecka Uniwersytet Warszawski Wydział Chemii |
|
Prof. Ewa Górecka (Uniwersytet Warszawski) kieruje Laboratorium Materii Miękkiej na Wydziale Chemii Uniwersytetu Warszawskiego. Jej zespół specjalizuje się w badaniach struktury materii miękkiej. Jest autorką lub współautorką ok. 330 publikacji naukowych, cytowanych ponad 9500 razy, HI=51 (Scopus). Badania Ewy Góreckiej koncentrują się na samoorganizacji, chiralności i polarności układów materii miękkiej, w szczególności ciekłych kryształów. Jednym z najważniejszych osiągnięć jej zespołu było wykazanie, że złożone struktury chiralne i polarne mogą spontanicznie powstawać z cząsteczek achiralnych. Powstające układy wykazują hierarchiczne uporządkowanie na poziomie molekularnym, nanometrycznym i mezoskopowym. Do najważniejszych osiągnięć prof. Góreckiej należy identyfikacja i analiza smektycznych faz ciekłokrystalicznych, w których achiralne cząsteczki spontanicznie tworzą struktury helikalne. Układy te wykazują wielopoziomową chiralność strukturalną, a przeprowadzone badania pokazały, że chiralność może propagować się pomiędzy różnymi skalami długości – od upakowania molekularnego po mezoskopowe włókna. Drugim ważnym kierunkiem badań są ferroelektryczne ciekłe kryształy nematyczne i smektyczne, w których bardzo duża spontaniczna polaryzacja prowadzi do nietypowych zachowań fazowych oraz silnego sprzężenia pomiędzy porządkiem elektrycznym i strukturalnym. W szczególności wykazano, że rozwój uporządkowania polarnego może istotnie modyfikować, a nawet destabilizować struktury warstwowe, prowadząc do reentrantnych przejść fazowych. Wcześniejsze badania wykazały również występowanie zjawisk krytycznych związanych z przejściem pomiędzy ferroelektryczną fazą nematyczną a fazą izotropową. Kolejnym istotnym aspektem działalności naukowej prof. Góreckiej są badania nad samoorganizującymi się strukturami modulowanymi w ciekłych kryształach zbudowanych z cząsteczek o wygiętym rdzeniu (ang. bent-core liquid crystals). Układy te wykazują bogaty polimorfizm strukturalny wynikający z anizotropii kształtu cząsteczek oraz frustracji upakowania, prowadzący do złożonego uporządkowania dwu- i trójwymiarowego. Zespół prof. Góreckiej wykazał również, że takie układy ciekłokrystaliczne mogą wykazywać funkcjonalność fotoniczną, w tym spontanicznie tworzyć siatki polaryzacyjne w modulowanych fazach nematycznych. Struktury te działają jako samoorganizujące się elementy dyfrakcyjne. Odkrycia te bezpośrednio łączą zjawiska samoorganizacji materii miękkiej z fotoniką oraz właściwościami charakterystycznymi dla metamateriałów. Całość dorobku naukowego prof. Góreckiej pokazuje, że ciekłe kryształy są aktywnymi, hierarchicznie zorganizowanymi materiałami, w których chiralność, polarność i funkcjonalność optyczna mogą spontanicznie wyłaniać się w wyniku odpowiedniego projektowania molekularnego oraz oddziaływań kolektywnych. Jej badania tworzą pomost pomiędzy fizyką miękkiej materii skondensowanej, chemią fizyczną i nowoczesnymi zastosowaniami fotonicznymi. |
|
Medal im. Ignacego Mościckiego |
|
|
prof. dr hab. Andrzej Gałęski Centrum Badań Molekularnych |
|
Andrzej Gałęski, 1945, Profesor w Centrum Badań Molekularnych i Makromolekularnych PAN, Łódź, magister fizyki, 1967, Wydział Mat-Fiz-Chem Uniwersytetu Łódzkiego, doktor nauk technicznych, 1972, Wydział Chemiczny Politechniki Łódzkiej, doktor habilitowany nauk technicznych, 1984, Wydział Chemiczny Politechniki Łódzkiej, profesor nauk chemicznych, Prezydent RP na wniosek Rady Naukowej CBMiM PAN specjalność naukowa: mechanika, fizyka i fizyko-chemia materiałów polimerowych Najbardziej istotne praktyczne osiągnięcia naukowe: Wkład w rozwój fizyko-chemii nowoczesnych materiałów polimerowych poprzez: -zrozumienie mechanizmów plastyczności kryształów polimerowych oraz kawitacji, co doprowadziło do uzyskania wysokowytrzymałych materiałów polimerowych poprzez kontrolowane odkształcenie plastyczne, -ustalenie roli splątań makrocząsteczek w deformacji plastycznej polimerów krystalicznych, co skutkowało opracowaniem metod rozplątywania oraz opracowaniem nanokompozytów nowej generacji typu "all polymer" w jednym prostym procesie technologicznym, -opracowanie materiałów łączących biodegradowalność z dobrymi właściwościami użytkowymi, -uporządkowanie lamelarnych kryształów polimerowych w nanowarstwach, co prowadzi do materiałów o zaskakujących właściwościach fizycznych, barierowych i użytkowych, opisano - na wyroby orientowane: sznurki, liny i taśmy. -opracowanie dodatków i kompozycji politlenku metylenu o niskiej emisji formaldehydu w AZOTY-Tarnów, technologia w całości sprzedana firmie amerykańskiej Celanese. - kompozyt polipropylenu z modyfikowaną kredą mieloną na włókna, taśmy, sznurki i tkaniny, PKN Orlen,1994-2003, do 10 000 ton/rok, wg. pat.PL120692 i PL174956 - dodatki do stabilizacji wymiarowej politlenku metylenu, Azoty Tarnów do 10 000 ton/rok, 1999-2023 - taśmy o wytrzymałości do 450 MPa z recyklatu PET, 2013, DOZA, Bielsko-Biała oraz Makdor-Pustków - pakiet patentów na 5 wynalazków dot. biodegradowalnych materiałów polimerowych Upowszechnianie wiedzy: -296 publikacji w czasopismach indeksowanych, 11000 cytowań, h=54, -103 referaty na zaproszenie, -cykle wykładów dla firm przemysłowych, -16 rozdziałów w monografiach |
|
|
Medal im. Wiktora Kemuli |
|
 |
prof. dr hab. Marek J. Potrzebowski Centrum Badań Molekularnych |
|
Prof. dr hab. Marek J. Potrzebowski jest twórcą unikalnej w skali kraju tematyki badawczej obejmującej rozwój metodologii i zastosowania spektroskopii magnetycznego rezonansu jądrowego (NMR) w ciele stałym w analizie strukturalnej połączeń syntetycznych Zainteresowania naukowe Prof. Potrzebowskiego koncentrują się wokół problemów związanych z implementacją technik wykorzystujących bardzo szybkie wirowanie próbek pod „kątem magicznym”. Opracowana metodologia jest powszechnie wykorzystywana w badaniach morfologii i polimorfizmu ciał stałych. Współtworzył strategię „NMR Crystallography”, w której spektroskopia NMR w ciele stałym, połączona z zaawansowanymi metodami obliczeniowymi pozwala precyzyjnie określić strukturę związków trudno krystalizujących. Prowadzi prace związane z układami, które mogą służyć jako transportery molekularne; mezoporowate połączenia krzemoorganiczne z myślą o ich zastosowaniu w transporcie leków, klasyczne układy gość-gospodarz, hydro- i organożele peptydowe. Najnowsze badania dotyczą problematyki związanej z tworzeniem i analizą strukturalną kokryształów farmaceutycznych. Rozwija koncepcje w której spektroskopia NMR w ciele stałym jest narzędziem wspierającym rozwój mechanochemii. |
|
Laureaci Medalu Okolicznościowego oraz Odznaki Honorowej Polskiego Towarzystwa Chemicznego
prof. dr hab. inż. Tomasz Olszewski (PWr, Wrocław)
prof. dr hab. Łukasz John (UWr, Wrocław)
