Laureaci Medali PTChem – Wykładowcy Plenarni

 

Prof. Pierre Audebert
Ecole Normale Supérieure de Paris Saclay, France

Pierre Audebert was born in Périgord (homeland of foie gras and black truffles), France, in 1959. He defended his Ph.D. on halogenated and functionalized polypyrroles at CENG (Grenoble, with Dr. G. Bidan) in 1987, before becoming a CNRS scientist in the Laboratoire d’Electrochimie Moléculaire (Université de Paris 6, under the supervision of Drs. C. P. Andrieux and J. M. Savéant). He moved into a professor position first at the Université de Franche Comté in 1993 and then again in 1998 at the PPSM laboratory at the Ecole Normale Supérieure de Cachan (now Ecole Normale Supérieure de Paris Saclay, near Paris), where he has led a team during 18 years. His research interests encompass conducting polymers and conjugated organics, tetrazines, heptazines, and high nitrogen content heterocyles, molecular electrochemistry, sol-gel chemistry, fluorescence, NLO and electrofluorochromic materials and devices. He is the author of about 220 research papers, 8 book chapters, and 1 electrochemistry teaching book.

Prof. dr hab. inż. Kazimierz Darowicki
Politechnika Gdańska, Wydział Chemiczny

Prof. Kazimierz Darowicki uzyskał tytuł profesora nauk technicznych w 2001 roku. Od roku 1996 pełni funkcję kierownika Katedry Elektrochemii, Korozji i Inżynierii Materiałowej Wydziału Chemicznego Politechniki Gdańskiej. Obecnie jest także dyrektorem Szkoły Doktorskiej Wdrożeniowej PG i koordynatorem Centrum Technologii Wodorowych PG.
W pracy naukowej profesor specjalizuje się w analizie impedancyjnej niestacjonarnych i nieliniowych procesów elektrochemicznych i szeroko pojętej analizie czasowo-częstotliwościowej.  Opracował dynamiczny wariant elektrochemicznej spektroskopii impedancyjnej wykorzystywany w badaniach procesów niestacjonarnych. Prowadzi także prace nad wykorzystaniem szumów elektrochemicznych i analizy harmonicznej w ocenie procesów elektrodowych i korozyjnych. Obecnie koncentruje się na tematyce diagnostyki i monitorowania stosów i pojedynczych ogniw paliwowych typu PEM.
Profesor jest autorem ponad 240 publikacji skatalogowanych w bazie SCOPUS ELSEVIER. Ponadto jest autorem ponad 100 publikacji w czasopismach nieindeksowanych ale recenzowanych. Jego dorobek naukowy wzbogaca ponad 450 prac niepublikowanych wykonanych na zlecenie różnych jednostek gospodarczych, takich jak: PKN ORLEN S.A, Grupa LOTOS S.A., Petrobaltic S.A., Tauron S.A., Remontowa S.A., Stocznia „Nauta”, Stocznia „CRIST”, Grupa Azoty S.A, i wiele innych. Szereg prac badawczych profesor wykonał dla kontrahentów zagranicznych takich jak: ALCAN Ltd., Keramchemie GmbH., Met-Pro Ltd.
Aktualnie profesor prowadzi prace nad systemami zarządzania korozją (RBI) i monitorowania instalacji rafineriach PKN Orlen i LOTOS Gdańsk oraz prace badawcze nad wprowadzeniem systemów ochrony przed korozją w KGHM Polska Miedź.

Prof. dr hab. Sławomir Filipek
Wydział Chemii oraz Centrum Nauk Biologiczno-Chemicznych Uniwersytetu Warszawskiego

Prof. Filipek wraz ze swoją grupą badawczą zajmuje się modelowaniem białek błonowych, ich struktur, dynamiki, i oddziaływania z ligandami. W szczególności, od 2001 roku, od stażu w grupie prof. Krzysztofa Palczewskiego na Uniwersytecie Washingtona w Seattle, i badań nad rodopsyną, przedmiotem zainteresowania prof. Filipka stały się receptory GPCR (G protein-coupled receptors). Receptory te stanowią największą rodzinę receptorów błonowych w genomie człowieka i są odpowiedzialne za przekazywanie sygnałów z zewnątrz na wnętrza komórki. Z tego też powodu uczestniczą w praktycznie wszystkich procesach fizjologicznych i patologicznych zachodzących w naszych organizmach, oraz, jak się szacuje, ok. 1/3 leków jest skierowana na te receptory. W czasie pobytu w grupie prof. Palczewskiego, prof. Filipek współuczestniczył w odkryciu dimeryzacji i oligomeryzacji rodopsyny, co zaowocowało publikacją w Nature w 2003 roku. Jak się później okazało, dimeryzacja dotyczy większości receptorów GPCR, i prawdopodobnie odgrywa ważną rolę w ich funkcjonowaniu i przekazywaniu sygnału, chociaż jak wykazano doświadczalnie, receptory te funkcjonują także, jako monomery. Do tej pory znaczenie dimeryzacji dla funkcji tych receptorów jest przedmiotem wielu badań i nie zostało do końca wyjaśnione.
Obecne badania prof. Filipka dotyczą mechanizmu aktywacji receptorów GPCR pod wpływem związania agonistów, czyli ligandów aktywujących te receptory. Zbadano, wykorzystując metody symulacyjne, że aktywacja receptorów GPCR następuje poprzez działanie określonej sekwencji przełączników molekularnych w receptorze, reorganizację sieci wiązań wodorowych przenoszących oddziaływania pomiędzy tymi przełącznikami, oraz utworzenie kanału wodnego wewnątrz receptora, który łączy stronę zewnątrzkomórkową ze stroną cytoplazmatyczną.
Grupa prof. Filipka zajmuje się także budową serwisów internetowych do konstrukcji modeli homologicznych receptorów GPCR, oraz do badania kompleksów tych receptorów z białkami efektorowymi.

 

Prof., DSc, dr.h.c. Volodymyr Gun’ko
Institute of Surface Chemistry, National Academy of Sciences of Ukraine, Kyiv, Ukraine

Head of Department of Amorphous and Structurally Ordered Oxides; Institute of Surface Chemistry (CISC), National Academy of Sciences of Ukraine. Academic: Doctor honoris causa (Maria Curie-Sklodowska University, Lublin, Poland, 2013); Professor in Physics and Chemistry of Surface, CISC (Kiev); (2006); Doctor of Chemical Sciences, CISC, (1995); Senior Research Fellow, CISC, (1988); Candidate of Chemical Sciences (PhD), Institute of Physicoorganic Chemistry and Coil Chemistry (Kiev); (1983); Graduate Diploma in Theoretical Physics, Dnepropetrovsk State University, Ukraine (1973).
Career/Employment: Head of Department of Amorphous and Structurally Ordered Oxides, CISC (2007–present); Marie Curie Fellow (7FP), University of Brighton, UB (Brighton, UK, 2010-2011); Vice-chief of Department of Surface Chemistry, CISC (2000–2003); Leading Research Fellow, CISC (1996-2007); Leader of project for Sherwin-Williams Co. (USA) at CISC (1993–1995); Head of Surface Electro-Physics Laboratory, CISC (1991-1996); Senior Research Fellow, CISC, (1985–1991); Junior Research Fellow, Department of Oil Chemistry (DOC), Kiev (1978-1985); Senior Engineer, DOC (1976–1978); Engineer, Dnipropetrovsk State University, Ukraine (1973–1976).
Specialization: (i) main field: Synthesis of nanooxide, carbon-oxide and polymer-oxide materials; Modification of solid surfaces; Chemical reactions at solid surfaces; Quantum chemistry; Interfacial phenomena. (ii) other fields: Dielectric phenomena at interfaces; Dynamic light scattering; QCM, NMR, FTIR, TPD-MS, Synthesis, modification and characterization of nanomaterials. (iii) current research interests: Adsorption of organics onto porous and disperse adsorbents, Quantum chemistry modeling of adsorption of organics, organometallic, inorganic compounds onto nanooxides, carbons and composite materials; applied mathematics, programming.
Member of the Chemical Society of Ukraine, Member of American Nano Society (USA), electronic member of The Royal Society of Chemistry (UK). Ukrainian Government Medals “For Contribution to Science” (2008 and 2018), Marie Curie Fellow (FP7, UK, 2010–2011). State Prize of Ukraine in Science and Engineering (2018).
Publications: 605 papers in peer reviewed journals: four books.
A member of the Editorial Board of journal “Chemistry, Physics and Technology of Surface” and annual book “Surface” (CISC, Kiev); he is a member of Advisory Boards of: The Journal of Colloid and Interface Science (Elsevier) and Advances in Applied Surface Science (Elsevier).

Prof. dr hab. inż. Teofil Jesionowski, czł. koresp. PAN
Politechnika Poznańska, Wydział Technologii Chemicznej, Instytut Technologii i Inżynierii Chemicznej

Prof. Teofil Jesionowski jest pracownikiem Politechniki Poznańskiej nieprzerwanie od 1995 roku, przechodząc od tego czasu po dzień dzisiejszy wszystkie szczeble kariery naukowej. W 2013 r. uzyskał tytułu naukowy profesora nauk chemicznych, w dyscyplinie technologia chemiczna, a od 2020 roku jest także członkiem korespondentem PAN.
Obecnie prof. Jesionowski jest rektorem Politechniki Poznańskiej (kadencja 2020-2024), przewodniczącym Konferencji Rektorów Polskich Uczelni Technicznych (KRPUT) (kadencja 2020-2024), członkiem Prezydium KRASP (aktualnie), członkiem Komisji ds. Współpracy Międzynarodowej KRASP (kadencje 2016-2020 i 2020-2024), członkiem Komisji ds. Akredytacji i Rankingów KRASP (kadencja 2020-2024) oraz członkiem Komisji ds. Strategicznych Problemów Szkolnictwa Wyższego KRASP (kadencja 2020-2024).
Prof. Teofil Jesionowski był promotorem w 20 przewodach doktorskich, a 5 jego byłych doktorantów/magistrantów uzyskało najwyższy stopień naukowy. Jest ekspertem NCN, NCBiR oraz F.R.S.-FNRS Belgia; NWO Holandia i DFG Niemcy.
Dorobek naukowy prof. dr. hab. inż. Teofila Jesionowskiego, czł. koresp. PAN, stanowi ponad 440 publikacji naukowych, w tym niemal 390 artykułów indeksowanych przez Thomson Reuters JCR, 30 patentów (w tym 2 międzynarodowe) oraz 8 wdrożonych technologii. Kandydat opublikował swoje rezultaty m.in. w tak prestiżowych czasopismach jak: Science Advances, Advanced Functional Materials, Biotechnology Advances, Nano Research czy Advances in Colloid and Interface Science. Jego indeks Hirscha wynosi 43, a cytowania przekraczają 9 tys. (wg bazy SCOPUS). Dodatkowo Kandydat jest współautorem 21 rozdziałów w monografiach, w tym 15 anglojęzycznych. Profesor Jesionowski był lub aktualnie jest kierownikiem 11 oraz głównym wykonawcą 8 projektów oraz grantów badawczych, rozwojowych, celowych oraz europejskich, przyznawanych przez różne agendy, w tym KBN, NCN, NCBiR oraz MNiSW.
Główne obszary badawcze prof. Jesionowskiego i jego zespołu to: projektowanie, charakterystyka i zastosowanie zaawansowanych materiałów funkcjonalnych, w tym układów hybrydowych; synteza inspirowana biomineralizacją i ekstremalna biomimetyka; biokompozyty i biomateriały; układy  pigmentowe; funkcjonalne napełniacze i kompozyty polimerowe; immobilizacja enzymów; unieszkodliwianie uciążliwych dla środowiska zanieczyszczeń
w wyniku zastosowania procesów adsorpcji, foto- i biokatalizy; chemia koloidów i modyfikacja powierzchni; biosensory i nanomedycyna.

Prof. Karl Anker Jørgensen
Aarrhus University, Denmark

Karl Anker Jørgensen received his Ph.D. from Aarhus University in 1984. He was a postdoctoral researcher with Professor RoaldHoffmann at Cornell University (1985). In 1985, he became Assistant Professor at Aarhus University, and in 1992, he was promoted to Professor. His research interests are the development, understanding, and application of asymmetric catalysis, mainly in the field of organocatalysis.
Karl Anker Jørgensen has published more than 450 scientific papers and his contribution to the field of asymmetic organocatalysis are widely applied in both academia and for industrial processes.
Karl Anker Jørgensen has within the last couple of years receved a number awards such as: Knight’s Cross 1st Class of the Order of the Dannebrog (2016), The Carlsberg Foundation Research Prize (2017), The H. C. Ørsted Medal in Gold (given out for the first time in 30 years, 2019), Villum Investigator (2019). He is the member of The Royal Danish Academy of Sciences and Letters, The Danish Academy of Technical Sciences and The Royal Swedish Academy of Sciences.

Prof. dr hab. Henryk Koroniak
Uniwersytet im. Adama Mickiewicza, Poznań, Wydział Chemii

Prof. Henryk Koroniak urodził się w ostatnich dniach pierwszej połowy XX w. w Jarocinie, jak sam mówi „stolicy polskiego rocka”. Tam ukończył Liceum, a następnie rozpoczął studia na UAM w Poznaniu. Kolejne etapy jego kariery związane są z tą Uczelnią: ukończone studia (1972) doktorat (1976), habilitacja (1987) i wreszcie tytuł profesora (1996). Jego zainteresowania badawcze to synteza oraz badania strukturalne i fizykochemiczne związków organicznych zawierających fluor. Jest autorem ponad 100 oryginalnych publikacji naukowych (około 1200 cytowań, indeks H=15), 18 rozdziałów w książkach i monografiach, wielu wykładów na zaproszenie oraz komunikatów na konferencjach krajowych i zagranicznych.
Prof. Henryk Koroniak jest osobą rozpoznawalną w międzynarodowym środowisku naukowym, co zaowocowało licznymi wyróżnieniami: Courtesy Faculty Member of University of Florida, Gainesville, USA (od 2001), ekspert European Chemistry Thematic Network (w ramach UE od 1998), członek European Research Council (ERC Advanced Research Grant Panel). Od 2005 członek Editorial Board of Journal of Fluorine Chemistry. Koordynator międzynarodowych projektów:  TEMPUS UFAM (Project UE 1999–2000), CENTER OF EXCELLENCE – Environmnetal Chemistry – Strengthening European Dimension (2003–2006). W latach 2009–2011 pełnił funkcję President of European Chemistry Thematic Network Association; członek Executive Board of European Association for Chemical and Molecular Sciences (2009–2013). Przewodniczący komitetu naukowego oraz organizacyjnego międzynarodowych konferencji fluorowych XIVth European Symposium on Fluorine Chemistry, która odbyła się w 2004 roku oraz 7th Fluorine Days, która będzie miała miejsce w Poznaniu w 2023 roku. Przez 14 lat (1996–2002 oraz 2012–2020) był Dziekanem Wydziału Chemii UAM.
Bardzo dobry i ceniony wykładowca, aktywnie rozwijającym metody i programy nauczania chemii organicznej. Promotor 19 doktoratów. Pomysłodawca i inicjator organizowanych od 1997 roku Zjazdów Dziekanów Wydziałów Chemicznych. Laureat Brązowego Medalu Janusza Sokołowskeigo – De Chimia Gedanesi Bene Meritus (Honorowe Odznaczenie Wydziału Chemii, Uniwersytetu Gdańskiego, 2016) oraz Honorowego Wyróżnienia Wydziałowego "KERAMOS” (Wydział Inżynierii Materiałowej i Ceramiki, AGH Kraków, 2016). Wspólnie z Prof. Janem Barciszewskim jest edytorem cyklicznej monografii zatytułowanej "Na pograniczu chemii i biologii". Opiekun naukowy i pomysłodawca Ogólnopolskich Seminariów dla Doktorantów "Na pograniczu chemii i biologii".

Prof. dr hab. inż. Antoni W. Morawski
Zachodniopomorski Uniwersytet Technologiczny w Szczecinie, Wydział Technologii i Inżynierii Chemicznej, Katedra Technologii Chemicznej Nieorganicznej i Inżynierii Środowiska

1996: profesor tytularny, Politechnika Szczecińska, Wydział Technologii i Inżynierii Chemicznej dziedzina: Nauki Techniczne; dyscyplina Technologia Chemiczna. 2005-2019: Dyrektor Instytutu Technologii Chemicznej Nieorganicznej i Inżynierii Środowiska PS/ZUT. Stypendysta i visiting professor  Japan Society for the Promotion of Science (1993, 1997).
Ponad 430 publikacji w czasopismach, 329 publikacji w bazie Scopus, indeks Hirscha 50, ponad 660 komunikatów i wystąpień konferencyjnych, głównie międzynarodowych. Ponad 240 zgłoszeń patentowych i patentów udzielonych krajowych i w tym 3 międzynarodowe. Ponad 100 opracowań dla przemysłu, gospodarki i administracji, Kierownik/wykonawca ponad 30 projektów krajowych i 12 międzynarodowych.
2015 - Tokyo University of Science President Award.
Wg „PLOS Biology” zaliczony do grona najbardziej wpływowych 2% naukowców na świecie w 2020.
Medal im. I. Mościckiego w zakresie technologii chemicznej, PTChem, 2019. Medal Komisji Edukacji Narodowej (1997). Nagroda Prezydenta  Szczecina 2013 i 2014 r. za innowacyjne prace doktorskie. Czł. Zachodniopomorskiego Klubu Liderów Nauki.
Współautor kilku wdrożonych technologii chemicznych. Opracował i publikował podstawy naukowe technologii produkcji nano-TiO2 oraz zbudował laboratoryjne i pilotowe instalacje do produkcji i testowania fotokatalizatorów do oczyszczania wody oraz  powietrza, które posiadają własności antygrzybowe, antybakteryjne i antywirusowe. Rozwiązania naukowo-badawcze po udzieleniu licencji zostały wprowadzone na rynek materiałów budowlanych w postaci serii fotoaktywnych farb i tynku fotokatalitycznego. Najważniejsze aplikacje to renowacje budowlane, ekrany akustyczne przy drogach, szpitale i budynki, np. Gdański Park Naukowo-Technologiczny. Promotor 19 prac doktorskich i mentor 10 habilitacji. 5 członków zespołu badawczego zostało profesorami tytularnymi.

Prof. dr hab. Marek Orlik
Uniwersytet Warszawski, Wydział Chemii

Prof. dr hab. Marek Orlik, laureat Medalu im. J. Harabaszewskiego, pracuje na Wydziale Chemii UW od 1982 roku. 1990 doktorat z elektrochemii związków kompleksowych (promotor: prof. dr hab. Zbigniew Galus), wyróżniony Nagrodą MEN. 2001 habilitacja na podstawie prac z zakresu dynamiki nieliniowej procesów elektrochemicznych, tytuł naukowy profesora w 2010, w 2020 został mu nadany status profesora zwyczajnego UW.
Obecne badania naukowe dotyczą dynamiki nieliniowej procesów chemicznych i elektrochemicznych. Współautor bądź autor około 60 oryginalnych i przeglądowych prac naukowych, trzech rozdziałów w „Encyclopedia of Electrochemistry” (z prof. Z. Galusem, Wiley 2006), monografii „Reakcje oscylacyjne – porządek i chaos” (WNT 1996) oraz dwutomowej monografii „Self-organization in electrochemical systems” (Springer 2012), stanowiącej pierwsze w literaturze światowej książkowe opracowanie tej tematyki. W latach 1996-1998 stypendysta Fundacji Humboldta w Instytucie Fritza Habera w Berlinie, w Zakładzie Chemii Fizycznej, kierowanym przez prof. G. Ertla, późniejszego (2007) laureata Nagrody Nobla z chemii. Pracował również na Uniwersytecie J. Keplera w Linzu (Austria), w zespole prof. G. Gritznera.
Poza obowiązkami dydaktycznymi intensywnie popularyzuje kształcenie chemiczne. W przeszłości laureat XXII i XXIII Olimpiady Chemicznej (1976, 1977) oraz brązowego medalu na IX Międzynarodowej Olimpiadzie Chemicznej (IChO) w Bratysławie (1977) pozostał wierny idei olimpijskiej jako wieloletni autor zadań konkursowych, stając się kolejno członkiem (1981–), wiceprzewodniczącym (2005–2014) i od 2014 do dziś – przewodniczącym Komitetu Głównego Olimpiady Chemicznej. Współredagował dwa zbiory zadań z Olimpiad (WSiP 1987, PWN 2014), a także (w latach 1984–2021) był opiekunem polskich reprezentacji na dwudziestu trzech IChO.  Rozpoczęta w latach 70. współpraca z czasopismem „Chemia w Szkole” zaowocowała wieloma artykułami naukowo-dydaktycznymi i opracowaniami zadań z IChO, członkostwem redakcji (1986–1996), stanowiskiem z-cy redaktora naczelnego (1998–2004) i redaktora naczelnego od 2005 r. do chwili obecnej. Laureat nagród naukowych: Nagrody im. W. Kemuli (1997) i dydaktycznych UW (m. in. Nagrody im. A. Piekary, 2004 r., „Nauczyciela Akademickiego Roku w dziedzinie nauk ścisłych”, przyznanego przez Samorząd Studentów UW w 2014). Odznaczony Medalem Komisji Edukacji Narodowej (1998), Srebrnym Krzyżem Zasługi (2009), Złotym Medalem za Długoletnią Służbę (2014), Medalem 200-lecia Uniwersytetu Warszawskiego (2016) i Złotym Krzyżem Zasługi (2018). Członek PTCh od 1978 roku.

Prof. dr hab. Lucjan Piela
Uniwersytet Warszawski, Wydział Chemii, emeritus

Prof. Lucjan Piela (ur. 1943)  jest jednym z pierwszych uczniów szkoły naukowej chemii kwantowej profesora Włodzimierza Kołosa (LP: doktorat w 1970, habilitacja w UW w 1976, tytuł profesora 1988, stanowisko profesora zwyczajnego w UW 1994). L.Piela był długoletnim kierownikiem Pracowni Chemii Kwantowej Wydziału Chemii UW, dziekanem tego Wydziału w latach 1993-1996, także zastępcą dyrektora Instytutu Podstawowych Problemów Chemii UW.  Na przestrzeni 50 lat prowadził w Uniwersytecie Warszawskim badania naukowe i uczył chemii kwantowej wiele setek studentów, wypromował ośmioro doktorów. Prowadził także badania w Cornell University (USA) z prof.Haroldem Scheragą i prof. Roaldem Hoffmannem, Université de Namur (Belgia) z prof. Jean-Marie André, Centre Européen de Calcul Atomique et Moléculaire (Francja) z prof. Raffaele Restą i prof. Luciano Pietronero.
Najważniejsze dokonania naukowe to: podanie metody multipolowej szybkiego obliczania oddziaływań w układach periodycznych, metody deformacji funkcji celu w optymalizacji globalnej, koncepcji elektromeru donorowo-akceptorowego, koncepcji „przyciągających się” elektronów.
W roku 2001 Lucjan Piela został wybrany członkiem zagranicznym Belgijskiej Academie Royale des Sciences, des Lettres et des Beaux-Arts. Od roku 2004 jest członkiem European Academy of Sciences. L.Piela był przewodniczącym Rady Naukowej Interdyscyplinarnego Centrum Modelowania Matematycznego i Komputerowego UW (ICM), także członkiem Prezydium Komitetu Naukowego czterech Konferencji Smoleńskich, wieloletnim członkiem Zarządu Krajowego Funduszu na Rzecz Dzieci oraz  jurorem (w polskiej części) Europejskiego Konkursu Młodych Naukowców Unii Europejskiej.   
Autor ok. 100 publikacji naukowych w czasopismach międzynarodowych oraz  książki „Ideas of Quantum Chemistry” (PWN, 2003, 2012, Elsevier 2007, 2014, 2020), używanej na świecie jako podręcznik dla doktorantów i studentów. Książka znajdowała się na pierwszych miejscach list bestsellerów w USA, Japonii i Kanadzie  w dziedzinach: quantum chemistry, chemical physics oraz molecular chemistry, jest na liście 54 Best Quantum Chemistry Books of All Time. Prace cytowane ponad 2000 razy w literaturze naukowej. Uczestnik ok. 50 konferencji, w większości zagranicznych, wygłosił ok. 30 referatów w ośrodkach uniwersyteckich, 6 cyklów wykładów (Belgia, USA, Polska), laureat „Wykładu Basińskiego” w Uniwersytecie Mikołaja Kopernika w Toruniu, laureat  Noble Lectures Series na XV Conference Current Trends in Computational Chemistry, Jackson State University, USA.

Prof. dr hab. inż. Marek Samoć
Politechnika Wrocławska, Wydział Chemiczny

Prof. Marek Samoć jest absolwentem Wydziału Chemicznego Politechniki Wrocławskiej (1973), gdzie również uzyskał wszystkie stopnie naukowe i tytuł profesora. Staż postdoktorski odbył w National Research Council of Canada (1979/90). W latach 1987–1991 pracował w Dartmouth College oraz w Uniwersytecie w Buffalo, a w latach 1991–2008 w Centrum Fizyki Laserowej Australijskiego Uniwersytetu Narodowego w Canberze.
Od 2008 roku prof. Samoć jest ponownie pracownikiem Politechniki Wrocławskiej, gdzie pełnił funkcje dyrektora Instytutu Chemii Fizycznej i Teoretycznej i obecnie jest kierownikiem Katedry Inżynierii i Modelowania Materiałów Zaawansowanych.
Głowna problematyka badawcza prof. Samocia to zaawansowane materiały dla optyki nieliniowej, nanofotonika i nanobiofotonika. Wśród jego najważniejszych osiągnięć naukowych wymienić można określenie nieliniowych właściwości optycznych (NLO) wielu materiałów, szczególnie metaloorganicznych, w domenie femtosekundowej, w szerokim zakresie długości fal; pierwsze pomiary nieliniowych analogów efektów takich jak elektrochromizm, fotochromizm, halochromizm dla kontrolowania właściwości NLO za pomocą bodźców zewnętrznych; pierwsze pomiary dwufotonowych właściwości chirooptycznych; określenie właściwości NLO materiałów i nanostruktur pochodzenia biologicznego, np. DNA i fibryli amyloidowych oraz markerów dla teranostyki i wykrycie silnych efektów NLO dla polimerów koordynacyjnych, w tym struktur typu MOF (metal-organic framework).
Prof. Samoć jest autorem ponad 380 prac naukowych, laureatem m.in. nagrody Fundacji na rzecz Nauki Polskiej oraz członkiem korespondentem PAN i PAU oraz członkiem EurASC.

Prof. dr hab. Piotr Sobota
Wydział Chemii Uniwersytetu Wrocławskiego (lata 1968-2012)

Piotr Sobota wszystkie stopnie naukowe uzyskał na Wydziale Matematyczno-Fizyczno-Chemicznym Uniwersytetu Wrocławskiego: mgra w 1966; dra w 1973; dra hab. w 1978 i tytuł profesora nauk chemicznych - w 1989. Odbył roczny staż naukowy post-doc pod kierunkiem prof. Josefa Chatta na Uniwersytecie Sussex w Brighton, w Wielkiej Brytanii. W macierzystej Uczelni był kierownikiem Zakładu Dydaktycznego Chemii dla Przyrodników, kierował  Zespołem Naukowym Aktywacji Małych Cząsteczek i Kinetyki. W znaczącym stopniu przyczynił się do kształcenia młodej kadry naukowej. Był promotorem 87 prac magisterskich i 19 prac doktorskich. Spośród ich autorów 6 uzyskało stopień doktora habilitowanego, a 2 tytuły profesorskie. W latach 2003–2005 był członkiem Senatu Uniwersytetu Wrocławskiego. Przewodniczył Senackiej Komisji Nauki i Współpracy z Zagranicą. W latach 2012–2019 był dyrektorem R&D  firmy farmaceutycznej HASCO-Lek we Wrocławiu. A także konsultantem naukowym firm The Dow Chemical Company (USA) i Union Carbide (USA).
Opublikował w czasopismach międzynarodowych ponad 200 prac naukowych z zakresu chemii nieorganicznej, metaloorganicznej, recyklingu materiałów odnawialnych i katalizy. Jest współautorem 8 patentów. Był współorganizatorem Międzynarodowych Letnich Szkół Chemii Koordynacyjnej oraz organizatorem Międzynarodowego Seminarium dla doktorantów

Prof. dr hab. Zbigniew Szewczuk
Uniwersytet Wrocławski, Wydział Chemii

Prof. dr hab. Zbigniew Szewczuk urodził się we Wrocławiu w 1954 roku. Studia chemiczne odbył na Wydziale Matematyki, Fizyki i Chemii Uniwersytetu Wrocławskiego. Stopień doktora nauk chemicznych uzyskał w 1982 roku (promotor prof. dr hab. Ignacy Siemion),  a stopień doktora habilitowanego w 1994. Tytuł  profesora nauk chemicznych otrzymał w 2001 roku. Od roku 2002 Profesor Szewczuk kieruje zespołem badawczym Chemii i Stereochemii Peptydów i Białek, Wydziału Chemii Uniwersytetu Wrocławskiego.
Odbył długoterminowe staże badawcze w USA w zespole prof. Daniela Richa, w School of Pharmacy, University of Wisconsin, Madison (1983–1985) i Kanadzie w zespole dr. Yasuo Konishi, w Biotechnology Research Institute, National Research Council, Montreal (1990–1992 i 1997–1998).
Badania prof. Szewczuka wiązały się głównie z chemią peptydów. Zajmował się projektowaniem i syntezą biologicznie czynnych peptydów i peptydomimetyków oraz ich analizą za pomocą metod chemicznych i spektroskopowych. W ostatnich latach prowadził badania nad zastosowaniem modyfikacji chemicznej analitu do ultraczułej analizy biomarkerów peptydowych za pomocą spektrometrii mas.
Prof. Zbigniew Szewczuk jest autorem ponad 200 publikacji naukowych. Wypromował 12 doktorów nauk chemicznych. Kierował wieloma projektami badawczymi finansowanymi przez MNiSW oraz NCN. Za swoje osiągnięcia naukowe został wyróżniony Nagrodami Ministra Edukacji Narodowej, Sekretarza Naukowego PAN, Rektora Uniwersytetu Wrocławskiego, Złotym Krzyżem Zasługi, oraz Medalem Komisji Edukacji Narodowej i Medalem im. Stanisława Kostaneckiego Polskiego Towarzystwa Chemicznego.

Prof. dr hab. inż. Adam Voelkel
Politechnika Poznańska, Wydział Technologii Chemicznej

Urodzony w 1952 roku w Lesznie. Absolwent Politechniki Poznańskiej w 1979, tytuł profesora uzyskał w 1997. Obszar badań dotyczy wykorzystania technik i metod chromatografii w technologii chemicznej, chemii materiałowej. Jest ekspertem w zakresie inwersyjnej (odwróconej) chromatografii gazowej. Jego prace, prace jego zespołu dotyczyły zarówno zagadnień teoretycznych jak i zastosowań IGC w charakterystyce związków organicznych, związków powierzchniowo czynnych, ekstrahentów metali, ciężkich frakcji ropy naftowej i olejów silnikowych, określania właściwości polimerów, blend polimerowych, oddziaływań składników w blendach polimerowych. Inwersyjna chromatografia gazowa była i jest wykorzystywana także w charakterystyce farmaceutycznych substancji pomocniczych, związków farmaceutycznie aktywnych, napełniaczy (modyfikowanych napełniaczy), nanomateriałów i biomateriałów. Grupa prof. A. Voelkela stosuje również IGC w badaniach adhezji w kompozycjach biomedycznych (cement dentystyczny-zębina) a także surowców, półproduktów i produktów finalnych stosowanych i otrzymywanych w przemyśle materiałów ściernych. Istotnym polem zainteresowania sa nowe zastosowania IGC, inwersyjnej chromatografii cieczowej (ILC). Oprócz badań nad substancjami pomocniczymi, zajmowano się badaniem wpływu budowy układu na  uwalnianie substancji aktywnej, badaniem sorpcji różnych czynników na powierzchni monolitycznych materiałów polimer-ceramika czy warstwa wierzchnia hydroksyapatytu,  określaniem skali oddziaływań API-nośnik  w złożonych mieszaninach, oznaczaniem powinowactwa substancji aktywnych. W badaniach wspomagano się różnymi technikami stosowanymi w charakterystyce materiałów i technikami chemometrycznymi.
Był prodziekanem i dziekanem macierzystego wydziału oraz wieloletnim dyrektorem Instytutu Technologii i Inżynierii Chemicznej. Autor lub współautor ok. 210 publikacji, 10 rozdziałów w książkach. Promotor 15 prac doktorskich i ok. 200 magisterskich i inżynierskich. Laureat medalu im Prof. Andrzej Waksmundzkiego (2015). Recenzent wielu prac doktorskich, habilitacyjnych i w przewodach o nadanie tytułu profesora. Recenzuje prace nadsyłane do czołowych czasopism, w tym J. Chromatography A, Chromatographia, J. Applied Polymer Science, European Polymer Journal, Talanta, European J. Pharmaceutical Sciences,  Fuel, Int. J. Pharmacy, J. Colloid Interface Sci., J. Separation Science, Polymer, Starch, Langmuir.

Prof. dr hab. Wiesław Wasiak
Uniwersytet im. A. Mickiewicza w Poznaniu

Prof. Wiesław Wasiak urodził się w  Margoninie w 1947 roku. Studia odbył na Wydziale Mat.-Fiz.-Chem., (1965–1970) Uniwersytetu im. A. Mickiewicza w Poznaniu na kierunku Chemia, kończąc pracą magisterską „Inhibitujące i katalityczne własności sadzy w polimeryzacji styrenu”; w 1976 doktorat „Aktywność katalityczna zeolitów w reakcjach przemian węglowodorów aromatycznych – dysproporcjonowanie toluenu i m-ksylenu”; w 1989 habilitacja ”Chemicznie związane kompleksy metali przejściowych  jako fazy stacjonarne dla chromatografii gazowej”. W 1999 roku otrzymał tytuł naukowy profesora. W latach 1990–1996 prodziekan Wydziału Chemii; 2001–2018 kierownik Zakładu Chemii Analitycznej; 1999–2001 członek senatu UAM; od 1999 Członek Komitetu Chemii Analitycznej PAN; Przewodniczący Komisji Śladowej Analizy Organicznej KChA PAN; od 2012 kierownik Zespołu ds. Analityki Środowiskowej KChA PAN; od 1979 vice-przewodniczący Okręgowego Komitetu Olimpiady Chemicznej. Główna tematyka badawcza po doktoracie i przejściu do Zakładu Analizy Instrumentalnej (obecnie Zakład Chemii Analitycznej) dotyczyła chemii środowiska, technik chromatograficznych  i mikroekstrakcyjnych; Autor ponad 180 publikacji, 11 patentów, 593 udziałów w konferencjach naukowych w tym 105 wykładów konferencyjnych. Autor i współautor 77 rozdziałów w  książkach i monografiach, w tym: I.Rykowska, W.Wasiak „Application of transition metals as active compounds in separation techniques”, in: Transition Metals: Characteristics, Properties and Uses”, Ed. A.K.Mishra, Nova Science Publishers, 2012; I.Rykowska, H.Barchańska, W.Wasiak „Analiza Śladowa-Zastosowania”. Praca zbiorowa pod red. I. Baranowskiej, Rozdz. 2.1. Analiza wybranych związków organicznych, Wyd. Malamut, W-wa, 2013; W.Wasiak, I.Rykowska, B.Kowalski Chapter 7. Trace Analysis of Selected Organic Compounds, in Handbook of Trace Analysis.Fundamentals and Applications, Baranowska I. (Ed.), Springer Internat. Publ., Switzerland, 2016;  I.Rykowska, I.Nowak, W.Wasiak, Recent Trends in the Application of Ionic Liquids for Micro Extraction Techniques”,in Recent Advances in Analytical Techniques, Bentham Science Publ., vol.3, Chapter 3, (2018); I.Rykowska, I. Nowak, W.Wasiak, „Wybrane techniki mikroekstrakcyjne wykorzystujące ciecze jonowe w badaniu związków biologicznie aktywnych”,Bioanalityka w nauce i życiu. Tom 2. Rozdz. 44.  Red. I.Baranowska, B.Buszewski, PWN, W-wa 2020.
Promotor 73 prac magisterskich, 22 licencjackich i 7 doktorskich. Recenzent w 51 przewodach doktorskich, 20 habilitacyjnych i 9 profesorskich. Kierownik 7 grantów. Wyróżniony Odznaką Honorową za Zasługi dla Rozwoju Województwa Poznańskiego 1989; Złotym Krzyżem Zasługi 1993; Medalem Komisji Edukacji Narodowej 2004; Złotym Medalem za Długoletnią Służbę 2013; Medalem im. A. Waksmundzkiego 2014; Medalem im. W. Kemuli 2020.

Prof. dr hab. inż. Jan Zawadiak
Politechnika Śląska, Wydział Chemiczny

Zainteresowania naukowe: nauki techniczne, technologia chemiczna organiczna, procesy utleniania w fazie ciekłej, synteza i badanie właściwości związków nadtlenowych, synteza związków z grupy "fine chemicals", woski poliolefinowe polarne, recykling opakowań wielomateriałowych, transfer technologii, bezpieczeństwo procesowe.

Funkcje kierownicze:
    2003–2015 – kierownik Zespołu Przemysłowej Syntezy Organicznej i Petrochemicznej
    1994–2003 – kierownik Zakładu Przemysłowej Syntezy Organicznej
    1996–2002 – dziekan Wydziału Chemicznego Politechniki Śląskiej
    1993–1996 – prodziekan ds. studenckich Wydział Chemiczny Politechniki Śląskiej

Funkcje organizacyjne, eksperckie:
    2015–2019 – przewodniczący Rady Naukowej ICSO "Blachownia"
    2011–nadal – członek Rady Naukowej Centrum Chemii Polimerów PAN w Zabrzu
    2007–2015 – V-ce przewodniczący Rady Naukowej ICSO "Blachownia"
    2006–2007 – przewodniczący Zespołu Kierunków Studiów Technicznych Państwowej Komisji Akredytacyjnej
    2002–2007 – członek PKA, Zespół Kierunków Studiów Technicznych
    2000–nadal – członek Stałego Komitetu Kongresów Technologii
    1996–2008 – członek Senatu Politechniki Śląskiej
    1996–1997 – członek Rządowego Zespołu Zadaniowego ds. Polityki Strukturalnej
    1995–1999 – przewodniczący Rady Naukowej Instytutu Przemysłu Tworzyw i Farb w Gliwicach
    1992–1996 – pełnomocnik J.M Rektora ds. Transferu Technologii

Wdrożenia:
- recykling „Tetrapak”- instalacja pilotowa w trakcie rozruchu, Altempo Wadowice
- technologia wosków polarnych, Wiwax instalacja pilotowa uruchomiona w  budowie inst. przemysłowa
- technologia wosków polarnych, instalacja przemysłowa, Keim-Additec-Surface GmbH, Niemcy,
- technologia wosków polarnych, instalacja pilotowa EuroCeras Sp. z o.o., Kędzierzyn-Koźle,
- technologia otrzymywania nadtleku dikumylowego, Perfor Industrial S.A., Brazylia,
- technologia otrzymywania leku „Intercordin”, modernizacja wprowadzenie katalizy przeniesienia fazowego, instalacja przemysłowa